Սաթե Հովակիմյան, «Սերը»

Ամեն ինչ սկսվեց երազից. մուկը վազում էր, ժանգոտ թակարդը,  գարշելի ատամները  կրճտացնելով,  վերջինիս հետևից էր ընկել, հետո Պոմպեյն էր երևում ու նույն պահին էլ  լցոնվում հրաբխի  արնագույն սոուսով: Բացեցի աչքերս ու չհասկացա՝ ով ում է…

Վահե Արմեն — «ՄԻ ԱՐԹՆԱՑՐՈՒ ԱՅՍ ԱՆՔՆՈՒԹՅՈՒՆԻՑ» շարքից

    ՆԱԽԱՍԿԻԶԲ   Եվ ի վերջո Ինչպես նորաքայլ մանուկ Կանգնեց մոռացված ոտքերի վրա Պատռեց սև թիկնոցը Կրակի ճարակ դարձրեց սավանները ճերմակ Եվ անցավ տաճարների ու պոռնկատների միջով Վանականների ու պոռնիկների կողքով Որոնք մի պատի…

Վազգեն Սաֆարյան — ՄԱՐ­ԴԱ­ԿԵՆՏ­ՐՈՆ ՆԱ­ՐԵ­ԿԸ

Ինք­նա­տիպ է եղել Գրի­գոր Նա­րե­կա­ցու “Մա­տե­ան ող­բեր­գու­թե­ան” պո­ե­մի հա­զա­րամ­յա ու­ղին, բայց ան­կախ ըն­կա­լում­նե­րի տար­բե­րու­թյու­նից, մեկն է եղել գնա­հա­տա­կա­նը. նրան վե­րագր­վել է մաք­րա­գոր­ծող-­բու­ժիչ մեծ նե­րու­նա­կու­թյուն, որի մեջ ինք­նին ար­դեն ար­վես­տի բուն առա­քե­լու­թյունն է: “Ողբ, ող­բեր­գու­թյուն” միջ­նա­դար­յան…

Սամվել Բեգլարյան — ՄԼԻ ԱՂԲՅՈւՐԻ ՁՈՐԸ

Փոքրիկ գյուղ էր, էնքան փոքրիկ, որ եթե դարբին Վալոդը գիշերվա կեսին տուն էր գալիս և պատրաստած կացնի համար, շնորհակալություն ստացած թթի արաղից քեֆովացած, սովորականից մի քիչ ավելի երկար ու ավելի խանդավառ էր առնում կողակցի խաթրը,…

ՍԵՅՐԱՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ — ԵՂԻ­ՇԵ ՉԱ­ՐԵՆՑ ԵՎ ՊԱ­ՐՈ­ԻՅՐ ՍԵ­ՎԱԿ

Հա­յոց լեզ­վում կա մի բառ, որի դի­մաց բա­ցատ­րա­կան բա­ռա­րան­նե­րում առ­կա է “հազ­վա­դեպ” նշու­մը։ Դա “դառ­նա­պա­տիր” բառն է, որ նշա­նա­կում է դառ­նո­րեն խա­բող։ Գրե­թե ան­գոր­ծա­ծա­կան, ան­գամ հայ­կազ­յան բառգր­քում չընդգրկ­ված այդ բա­ռը, սա­կայն, “Գիրք ճա­նա­պար­հի” հա­տո­րի “Տա­ղեր…

Հրաչ Մելիք-Սարգսյան — ՊԱՏՃԱՌԱԲԱՆՎԱԾ ԽՈՍՏՈՎԱՆՈւԹՅՈւՆ (Պոեմ)

(շունչ – I)   Էակը ինչքան ավելի է կատարյալ, այնքան ավելի զգայուն է դեպի տանջանքն ու վայելքը: (ԱՐԻՍՏՈՏԵԼ)   Ա Զղջում եմ, Տե՜ր, ես չեմ պահպանել աստվածաշնչյան բոլոր պատվիրանները, մի՞թե հավատս է թույլ եղել. վճռական…