Վազգեն Սաֆարյան — ՄԱՐ­ԴԱ­ԿԵՆՏ­ՐՈՆ ՆԱ­ՐԵ­ԿԸ

Ինք­նա­տիպ է եղել Գրի­գոր Նա­րե­կա­ցու “Մա­տե­ան ող­բեր­գու­թե­ան” պո­ե­մի հա­զա­րամ­յա ու­ղին, բայց ան­կախ ըն­կա­լում­նե­րի տար­բե­րու­թյու­նից, մեկն է եղել գնա­հա­տա­կա­նը. նրան վե­րագր­վել է մաք­րա­գոր­ծող-­բու­ժիչ մեծ նե­րու­նա­կու­թյուն, որի մեջ ինք­նին ար­դեն ար­վես­տի բուն առա­քե­լու­թյունն է: “Ողբ, ող­բեր­գու­թյուն” միջ­նա­դար­յան…

ՍԵՅՐԱՆ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ — ԵՂԻ­ՇԵ ՉԱ­ՐԵՆՑ ԵՎ ՊԱ­ՐՈ­ԻՅՐ ՍԵ­ՎԱԿ

Հա­յոց լեզ­վում կա մի բառ, որի դի­մաց բա­ցատ­րա­կան բա­ռա­րան­նե­րում առ­կա է “հազ­վա­դեպ” նշու­մը։ Դա “դառ­նա­պա­տիր” բառն է, որ նշա­նա­կում է դառ­նո­րեն խա­բող։ Գրե­թե ան­գոր­ծա­ծա­կան, ան­գամ հայ­կազ­յան բառգր­քում չընդգրկ­ված այդ բա­ռը, սա­կայն, “Գիրք ճա­նա­պար­հի” հա­տո­րի “Տա­ղեր…