Անահիտ Արփեն «ՉԳՐՎԱԾ ՆԱՄԱԿ»

Բարև… Շատ բան ունեմ քեզ գրելու, բայց ի՞նչ գրեմ… Քանի դեռ միասին էինք, ամեն ինչ այնքան լիքն էր մեզնով, որ թվում էր անխոս իրար լրիվ հասկանում էինք: Այդպես կորան իղձերի ու իրերի սահմանազատումները: Այդպես պատրանքածին…

Սաթե Հովակիմյան «Քիթը»

Դռեները փակվեցին: Մարմինս թեև սկզբում դողում էր, բայց իվերջո, ենթարկվեց: Եվ ահա, զգայազրկողի ճերմակ խալաթն ու չեշիրյան կատվի ժպիտն իմ կողմը եկան: -Դե ինչ, պատրա՞ստ ես հին քիթդ մեզ թողնել: Թողնել ամեն ինչ, թողնել ամենքին,…

ԱՆՈՒՇ ԱՍԼԻԲԵԿՅԱՆ «Մառլենա»

Նույ­նիսկ չէի պատ­կե­րաց­րել, թե որ­քան շատ է նա լց­ված  իմ են­թա­գի­տակ­ցու­թյան ծալ­քե­րում: Մեղ­րա­գույն աչ­քեր, ճեր­մակ մաշկ, վար­դա­գույն այ­տեր` գեր­հա­գե­ցած պար­զա­պես անն­ման, շեկ պե­պեն­նե­րով, որոնք նա ափե­րից դուրս գա­լով ջա­նում էր թաքց­նել մարմ­նա­գույն քսու­կի հաստ շեր­տի…

Սաթե Հովակիմյան, «Սերը»

Ամեն ինչ սկսվեց երազից. մուկը վազում էր, ժանգոտ թակարդը,  գարշելի ատամները  կրճտացնելով,  վերջինիս հետևից էր ընկել, հետո Պոմպեյն էր երևում ու նույն պահին էլ  լցոնվում հրաբխի  արնագույն սոուսով: Բացեցի աչքերս ու չհասկացա՝ ով ում է…

Սամվել Բեգլարյան — ՄԼԻ ԱՂԲՅՈւՐԻ ՁՈՐԸ

Փոքրիկ գյուղ էր, էնքան փոքրիկ, որ եթե դարբին Վալոդը գիշերվա կեսին տուն էր գալիս և պատրաստած կացնի համար, շնորհակալություն ստացած թթի արաղից քեֆովացած, սովորականից մի քիչ ավելի երկար ու ավելի խանդավառ էր առնում կողակցի խաթրը,…