/Անահիտ Արփեն «ՉԳՐՎԱԾ ՆԱՄԱԿ»

Անահիտ Արփեն «ՉԳՐՎԱԾ ՆԱՄԱԿ»

Բարև…

Շատ բան ունեմ քեզ գրելու, բայց ի՞նչ գրեմ…

Քանի դեռ միասին էինք, ամեն ինչ այնքան լիքն էր մեզնով, որ թվում էր անխոս իրար լրիվ հասկանում էինք: Այդպես կորան իղձերի ու իրերի սահմանազատումները: Այդպես պատրանքածին երևակայականը իրական էի կարծում: Ավելին` համոզված էի, թե սիրում ես ինձ: Բայց ախր ականջս ծարավ մնաց սրտիդ խոսքին: Չէ՞ որ մարդ ուզում է բառերով իմանա այն, ինչ մտածում է: Ինչ երազո՜ւմ է… լսե՛լ:

Ինչո՞ւ բաժանվեցինք:

Որ ավելի ճի՞շտ ապրենք:

Եթե հնարավոր լիներ մի տասը տարի ոչինչ չանել… Հանկարծ մի օր ամեն ինչ անծանոթ դառնար ու հետաքրքիր թվար… Գուցեև մոռանայի: Որ պատերի շրջագծով առաստաղին տարածված մեր ստվերը անբաժան էր, չզատված ու…

Իմ ծննդյան օրն էր, և դու չարգելեցիր, թույլ տվիր, որ ես ես լինեմ: Ասում էիր, որ նուրբ եմ, ցանկալի… Մի կողմ էիր նետել վերամբարձ պահվածքդ` ձեռքդ սահեցնում էիր մազերիս վրայով ու թույլ էիր տալիս, որ երգեմ… Մի անգամ միայն թույլ տվիր, որ ես ես լինեմ: Մնացած բոլոր անգամները մնացիր անզեղում սառնասիրտ, ում գոհացնելու համար պետք էր հավաք լինել, չնյարդայնանալ, չսխալվել, չկապվել ու դառնալ… ի՞նչ: Հանդիսատե՛ս: Սեփական կյանքի՞դ: Կողմնակի մարդն անգամ հուզվում է ուրիշի ապրումները դիտելիս, իսկ ես դեռ իրավունք չունեմ հուզվելու իմ իսկ հույզերից: Ախր, ես ինչպե՞ս լինեմ մի համր եղեգ, քամուն համընթաց ճկվող — ուղղվող, երբ շուրջն ամեն ինչ երգում է ակամա, երգում իր ձայնով:

Ես ամեն ինչ արեցի, որ չխախտեմ քո դրած պայմանները` ինձ համար կարգածդ չափերը: Չհակառակվեցի: Չպահանջեցի: Չստացա: Ու… բաժանվեցինք:

Բայց ինչո՞ւ հենց համակերպվում եմ քեզ հետ չլինելու փաստին, զանգում ես:

Ա՜խ այդ երանավետ ակնթարթները…

Այդ պահերին ուզում եմ չլինել աշխարհի երեսին, գետնի տակն անցնել, տանել տարտարոսի ամենադաժան չարչարանքները, միայն թե լսափողը չվերցնեմ… Մի բան, որ, ավա՜ղ, իմ ուժերից վեր է: Հեռախոսի զանգերը սրտի՛ս մեջ են արձագանքվում: Իսկ երբ լսում եմ այնքան հարազատ ձայնդ` վստահ ու առնական, դողացող ձեռքիցս քիչ է մնում ցած ընկնի լսափողը:

Ծիծաղելի՞ է վիճակս:

Երեկ ասացիր, որ շատ ես զբաղված, չես հասցնում նամակ գրել, մի կերպ հաջողեցրել — զանգել ես: Ասացիր հանգիստ ու անվրդով: Ասացիր` հետո կպատմեմ, և ես հասկացա, որ ոչինչ էլ չես պատմի:

Ի՞նչ պիտի պատմես: Որ աշխարհում կատարվող ամեն ինչ ինձնից զորե՞ղ է: Որ դու միայն քո՞ կյանքով ես տարված: Որ ինձ հետ ապրածդ գերագույն երջանիկ պահերը (դո՛ւ էիր ասում) անցյա՞լ են արդեն: Ի՞նչ պիտի ասես: Որ խինդն ու բերկրանքը մի քողածածկ պատժամիջոց են և ժամանակ առ ժամանակ տրվում են մարդուն, որ հետո կորցնի ու տառապելի՞ք ունենա: Ի՞նչ պիտի ասես, որ չմտածեմ, թե դժբախտ չլինելու միակ հնարը երջանկություն չտեսնելն է: Չճանաչելը: Չիմանալը: Չձգտելը…

Ի՞նչ պիտի ասես, որ վերանա հիշողություն կոչվածը:

Գիտեմ՝ ինչ պիտի ասես: ՙՄի լավ բան ունենալուց մարդ չպիտի կապվի ու ձգտի սեփականել այն՚: Երանի համոզված լինեի, որ այս խոսքդ ևս միայն ինձ է ուղղված: Արդյո՞ք ինքդ քեզ էլ չես զրկում…

Կզանգես, թե ոչ, կգրես, թե չես գրի, չգիտեմ, բայց մի՛ ասա, թե կզանգես, մի՛ ասա, որ կգրես, կպատմես… Խնդրում եմ, հույսի հոգեմաշ կամուրջներ (քո նրբագեղ անփութությամբ) մի՛ թող, գթա՜: Հոգնել եմ արդեն: Տվել եմ ինչ կարող էի և հիմա, ի սեր Քրիստոսի, մի հատիկ ողորմություն եմ քեզնից աղերսում` մի՛ զանգիր: Թող մոռանամ քեզ:

Գուցե հնարավոր է: Գուցեև…

… Այսօր երկինքն էլ տրամադրություն չունի. մի անփույթ շրջագիծ է քաշել ու մեջը լցրել աշակերտական մատիտի կարմիրով, որ արևի փոխարեն է ու գլորվում է անհրապույր շենքերի տանիքներից հեռու… հեռո՜ւ… Դեպի մայրամուտ: Դեպի մոխրագույն երկինքը. Աստված վրձինը թաթախել է ջրի մեջ ու չի իմացել՝ ինչ գույնով ներկի, աններկ վրձինն է քսել երկնակամարին: Ու երկինքն այսօր տրամադրություն չունի: Զի այն, ինչ մեր մեջ է, երկնի անհունում է, որի դռներն այգաբացի մառախուղն է, պատուհանները` գիշերվա լռությունն ու լռության մեղեդին, իսկ…

Իսկ աչքս հեռախոսից չի կտրվում: