/Սաթե Հովակիմյան, «Սերը»

Սաթե Հովակիմյան, «Սերը»

Ամեն ինչ սկսվեց երազից. մուկը վազում էր, ժանգոտ թակարդը,  գարշելի ատամները  կրճտացնելով,  վերջինիս հետևից էր ընկել, հետո Պոմպեյն էր երևում ու նույն պահին էլ  լցոնվում հրաբխի  արնագույն սոուսով: Բացեցի աչքերս ու չհասկացա՝ ով ում է բռնում, կամ ի՞նչն  է վերանում… Միայն մի բան էր հասկանալի. առաստաղը անհանգիստ դղրդում էր:

Այդ օրվանից սկսած՝  կոպերս կորցրին երազներս, ժամերս դարձան անհանգիստ, իսկ ննջարանս վերածվեց մագնիսի: Տան որ հատվածում էլ լինեի, այդ պահին անշուշտ  հայտնվում էի իմ ֆանտաստիկ սենյակում:

Ճը՜ռ-ճը՜ռ՝ ՛՛ճ՛՛ տառը ճտճտում էր,  ինչպես շերտավոր խմորը՝  գրտնակի հետ ու առաջ շտապող շարժումներից,  ընկնում  հևացող ՛՛ը՛՛-ի գիրկը, որպեսզի ամեն ինչ ավարտվեր ՛՛ռ՛՛-ի մաժորային  մռռնչույնով ու նորից սկսվեր՝ ճըռ-ճըռ՝  ճկուն, ընդվզող, ռիթմիկ մեղեդին…

Դրախտը տեղավորվել է  ութերրորդ  մուտքի ութերրորդ հարկում:  Այնտեղ  երկուսն են, որոնք հեշտությամբ  կարողանում են  խառնել անխռով օրվա խաղաղությունը:  Նրանց  ննջարանի հատակն ու իմ ննջարանի առաստաղը բուռն երկխոսության մեջ են, իսկ ես դա նոր եմ նկատում:

-Հը՞, ինչի  ա դեմքդ այտուցված, չլինի՞  նորից հարևաններդ չեն թողել:

-Հա՜, Նուշիկ, հա՜: Սրանք խելառ են, աննորմալ, առավոտյան 8-ին, կեսօրին, ցերեկը, երեկոյան, ու գիշերը՝ մի քանի անգամ…

-Դու հաշվու՞մ ես, ավելի ճիշտ վստա՞հ ես, որ…,- ընկերուհուս՝ ամոթից ու հետաքրքրությունից շիկնած դեմքը վարդագույնով է ներկում հեռախոսիս էկրանը:

— Լսու՞մ ես, չէ՞,լավ,  կներես, ես պիտի գնամ, ուշոտ կխոսենք:

Տեսազանգը ընդհատվում է, ես  ճամպրուկից արագորեն դուրս եմ հանում ճերմակ, երկրորդ ամուսնության համար գնված ու այդպես էլ ճիշտ  նշանակությանը չհասած ծուռվիզ խալաթս, բալուլվում եմ տաք կտորի մեջ, տեղավորվում մահճակալիս զրոյական միջօրեականում…

Սկզբում չէի հասկանում ի՞նչ է կատարվում, հետո հիացած էի հարևաններիս անսպառ էներգիայով, ապա, մեր մեջ ասած,  լցվեցի խանդով ու երևի թե, ինչպես կասեն ազգակիցներս՝ բարի նախանձով:  Հիմա ես նյարդային եմ, հիմա շատ հաճախ սննդամթերքի խանութից արագորեն տեղափոխվում եմ դեղատուն:

-Իսկ նյարդերի համար ի՞նչ կառաջարկեք: Չէ, վալերիանա, ՛՛Новопосит՛՛,  ՛՛Персен՛՛ չեմ ուզում, չօգնեցին, ավելի ուժեղ ի՞նչ  կտաք:

 

Չեմ կարողանում նոր գրքիս համար թեկուզ ամենապրիմիտիվ թեմայով պատմվածք գրել, չեմ կարողանում երկար ժամանակ երեխայիս հետ դրսում զբոսնել, եթե հնար լիներ, ճաշն անգամ կպատրաստեի ննջարանում, և հեռուստացույցը՝ միջի մուլտերով կշպրտեի գրողի ծոցը, որ չխանգարեր մեր ժամանակների լավագույն սիմֆոնիային:

Սկսել եմ  ուշադիր զզնել մեր բոլոր հարևաններին, նրանց, որոնք ինձ սիրալիր բարև են տալիս և նրանց, ովքեր շատ երջանիկ են՝ որևէ մեկի նկատելու համար: Իմ մեջ վերջապես զարթնել է իրական հետախույզը:

Վերջերս եղբայրս ակնարկեց, թե լավն են մեր հարևանները, ափսոս, որ ուրիշի սիրո հետևանքով  փլված առաստաղից  ենք մեռնելու: Ես չլսելու տվեցի ու էլ ավելի շատ ուզեցի հասկանալ մի քանի տուփ բաունտի, սնիկերս ու վիագրա մարսածներն ովքեր են:

Տղաս ասաց՝ մամ, էս ինչ ձայն ա, ականջներս ցավեցնում է, իսկ մայրս կիրակի առավոտյան զարմացած հարցրեց, թե մի՞շտ է այսպես, տեսնես ի՞նչ է կատարվում վերևում,  իսկ ես, որպես հարևաններիս  սիրո պատվավոր քարտուղար, ժպտացի ու ասացի, թե ՝ հե՜չ, սովորական նորգում է, երևի շուտով կավարտեն:

Երկուշաբթի օրը կարմիր վերարկուով շիկահերը հետս մուտք մտավ, գլխով արեց, իբրև՝ բարև ու նույնիսկ չսպասեց միասին վերելակ նստենք. երևի նա  շատ երջանիկ է ինձ սպասելու համար, բայց քիչ անց պատշգամբից տեսա, թե ինչպես նստեց իր մեքենան ու սլացավ: Սխալվեցի: Ջնջեցի կասկածյալների ցուցակից:

Երեքշաբթի օրը ջրի տասը  լիտրանոց տարաներով   տուն էի դառնում: Մի պահ  գետնին դրեցի, որ հանգստանամ, առաջ գնամ: Մի ռուս հսկա, մոտ  երեսունհինգ տարեկան կլիներ, անսպասելի ձեռքն առավ տարաները: Ասաց, որ ես փխրուն ու նրբիկ եմ, իսկ սիրուն կանայք իրավունք չունեն ծանրություն կրելու: Ներկայացավ իբրև հարևան:

-Դուք մեր հարևա՞նն եք:

-Այո, անհոգ եղեք, իմ տուն չեմ տանի ձեր ջուրը:

-Հա, իհարկե,-շատ չխորասուզվելով լռեցրի, ապա ավելացրի,-իսկ ներեցեք, ո՞ր հարկում եք ապրում:

—  Ութերորդ հարկում եմ ապրում, բայց ցավոք ամուսնացած եմ…

Ութերորդ հարկում, ուրեմն:  Վերջապես զոհս ինքն իրենով եկավ ու թակարդս ընկավ:

Այ քեզ խելառ, ամբողջ օրը պարապ չի մնում ու ասում է, ափսոս, ամուսնացած եմ, իսկ միգուցե կինը սադիստ է, կամ հոգնել է միապաղաղ սեքսուալ կյանքից, խեղճ մարդ… Հասանք մուտքի մոտ: Տարաները դրեց հատակին.

-Դե, գեղեցկուհի, կարծես թե հասանք, լավ կացեք:

-Ո՞նց, -զարմանքից կլորացրի աչքերս,-բա դու՞ք:

-Ես  ձեր կողքի մուտքում եմ ապրում, բայց դե մեծ հաշվով հարևան ենք: Ձեզ լավ պահեք ու հիշեք, փխրուն աղջիկներին ծանրություն կրելը վնասակար է:

Նախորդ  կիրակի էլ  վերելակ նստեցի նապաստակի աչքերով  մի ծեր տիկնոջ հետ:

-Ո՞ր հարկ եք բարձրանում:

Հաղթական ՛՛8՛՛ համարը զնգաց ականջներիս մեջ: Մի՞թե ստացվեց բռնել հավերժության պոչը: Զարմանքից քիչ էր մնում հռհռայի: Թոշակառուները իրոք որ վատ չեն ապրում Ռուսաստանում, բայց ի հակառակ իրենց, ահավոր վատ են ապրում միայնակ էմիգրանտները, մանավանդ ես, որ ստիպված վերածվել եմ հարևաններիս էվֆոնիայով սնվող դիրիժորի: Ես հստակ գիտեմ՝ երբ է սկսվում մեկից երկու րոպե  ձգվող ուվերտյուրան, երբ են անցում կատարում հիմնական հատվածին, նույնիսկ երբեմն զայրանում եմ, որ անտրակտները երկարում են, իսկ հետո նվագակցությամբ ուղեկցվող ռեչիտատիվը կակաֆոնիա է առաջացնում: Հավերժի ձգտող քաոսը սկսված է: Ձեռքերս վեր պահած, ապա կամաց իջեցնելով,  շարժումներ եմ անում՝ հանդարտեցնելու կրքերը, բայց նրանք ոչ տեսնում են, ոչ էլ  զգում նվագախմբի փոսում կորածին:  Շրխացնում եմ խորդանոց հիշեցնող ննջարանի դուռն ու դուրս գալիս:

Որոշ դադարից հետո նրանք նորից են սկսում:

Եվ այսպես՝ ՛՛Կարմեն՛՛. ուվերտյուրա, բեմը ձերն է,  բայց ես արդեն ծածկել եմ ննջարանի դուռը, բացել բերանս նյարդերս հանգստացնող հաբիս համար և խոհանոցում  տարածել այլ երաժշտություն. Շոպեն. Նոկտյուրն օպուս 9 համար1:

Հա, քիչ էր մնում մոռանայի: Նապաստակի աչքերով կնոջն ասում եմ, որ ես էլ ապրում եմ 7-րդ հարկում, հենց իրենց ուղղությամբ: Բազմանշանակ ժպտում եմ, ամենայն բարիք մաղթում ու դուրս գալիս իմ հարկում: Տուն չեմ մտնեմ, համոզվելու համար զգուշորեն երկու աստիճան եմ բարձրանում՝ վահանակից բռնված, որպեսզի հաստատ համոզվեմ իրավացի լինելուս մեջ:  Կնոջ թափանցիկ ձեռքը փոքրիկ պայուսակից հանում է բանալին ու բացում մյուս, այսինքն կողքի դուռը…

Արդեն մեկ շաբաթ է,  ինչ այլևս լսելու չեմ տալիս հարևաններիս խրախճանքի ելևեջները, ավելին, դրանք այնքան սովորական են դարձել (կամ հակադեպրեսանտներն են բարձորակ), որ այլևս չեն կարող խախտել քունս, երեխայիս հետ շփումը: ՛՛Վերևների՛՛ հեգնանքն  այսուհետ  ինձ չի խոցում: Ես այլևս կորցրել եմ դիրիժորի իմ պաշտոնը, հետախույզի՝  հոտառությունը, միայնակ կնոջ՝ ագրեսիվ անզորությունը:

Քնացրել եմ տղայիս, պատրաստել եմ ճաշը, տանում եմ աղբը թափելու, որպեսզի հետ գամ ու ավարտեմ  շաբաթներ առաջ բացած  ու այդպես էլ չկարդացած ՛՛Հավերժության ժպիտը՛՛: Մի քանի աստիճան վեր եմ բարձրանում,յոթ  և ութերրորդ հարկի մեջտեղում  տեղադրված  կապտաբերան աղբանի երախն եմ ուզում խցկել երեկվա տորթից մնացած  ստվարաթղթե սկուտեղը, որը ոչ մի կերպ չի ուզում ներս անցնել: Վերջապես երկաթե ռեխը շրխկում է ու նույն պահին մի բալզակյան տարիքի, բայց չափազանց գունատ մի կին բացում է երանելի տան դուռը:

-Ներեցեք, ձեզ մի րոպե կարելի՞ է:

Նայում եմ շուրջկողմս ու հասկանում, որ խոսքերն ինձ են ուղղված: Նա խնդրում է մեկ րոպեով տուն մտնել: Ես արդեն իրենց տանն եմ, վախենում եմ քայլ առաջ անել, բայց  արդեն ներս եմ մտել…

Աղքատիկ ու մասամբ  կահավորված մեկսենյականոցից դեղի հոտ է փչում: Ահա բացվում է ննջարանի դուռը:Ես վախենում եմ հայացքս հատակից կտրել, բայց ստիպված եմ: Փոքրիկ փայտե օրորցի մեջ նորածինը ջերմում է: Երիտասարդ կինը մայրն է, որը միայնակ է մեծացնելու այս վարդաթուշ նորածին հրեշտակին: Հայրը ծննդատուն անգամ չի եկել, կինը չի ցանկացել մանկատուն տանել երեխային ու արդեն մի քանի շաբաթ է երեխան մեծանում է վարձակալած այս բնակարանում: Նա ինձ խնդրում է երեխային օրորել, մինչ ինքը դեղատնից ջերմիջեցնող բերի: Իջնում եմ մեր տուն, տղայիս վրա բանալիով փակում դուռը (դեռ մեկ ժամ էլ կքնի)  ու արագ վերադառնում  ութերրորդ հարկի ննջարան:

Ես օրորում եմ փոքրիկին՝ հայկական օրորոցայինով լռցնելով նրա զառանցանքն ու լացը: Օրորում եմ… Ութերրորդ  հարկի ննջարանի հատակն ու յոթերորդ հարկի ննջարանիս առաստաղը նորից երկխոսության մեջ են…